Column: druk in je hoofd

Op verschillende momenten en plekken kwam het de afgelopen weken, maanden ter sprake. Mensen, van alle leeftijden, die aangaven dat hun hoofd zo druk is.

In allerlei magazines en op het internet worden heel veel cursussen mindfullness aangeboden. Voor behoorlijk wat mensen werken die heel goed, dus dat is mooi. Maar er is veel meer, wat je ook zelf en zelfstandig kunt doen.

Zelf ervaar ik al heel wat onthaasting als ik weer eens achteraan mag sluiten bij een rij auto’s, die we steevast “file” noemen. Of als de computer weer eens vastloopt. Van die momenten, zeg maar, dat je even niks kan doen.

Op ‘t werk hadden we laatst een ochtendbijeenkomst over vitaliteit.

Ook daar kwam de drukte in je hoofd langs. Vragen als ‘hoe vaak kom je in het zonlicht?’, hoe vaak doe je dingen in de buitenlucht? Maak je tijd voor dingen waar je een passie voor voelt, of mensen waar je compassie mee hebt?

Dingen om in ons eigen leven over na te denken, maar ook in het leven van de kinderen en jongeren om ons heen.

In hun hoofden, dáár is het pas druk…vraag het ze maar eens.

Martijn Vroom

Burgemeester

Advertenties
Standaard

Column: straten, vrouwen, klimaat

Was het spijbelen of staken of demonstreren? Als je demonstreren een linkse hobby vindt, is de kans groter dat je het spijbelen vond. Als je werknemer bent, heb je stakingsrecht. Als je op school zit?

Ik ben enorm geschrokken van de lelijkheid waarmee mensen (volwassenen) over de leerlingen-demonstratie hebben gesproken. Ouwe lui, veelal boven de 40, die niet kunnen respecteren dat kinderen deze keuze maken. Al dan niet aangemoedigd door anderen. Al dan niet gecombineerd met de Mac.

Alsof je alleen op files mag mopperen als je altijd met de bus gaat zeg. Of vóór duurzaamheid mag zijn als je nooit meer vlees eet.

Onzin.

200 jaar terug wilde de overheid riolen en buizen onder de straten aanleggen. Er waren grote demonstraties tegen (echt!). Het ging toch gebeuren. Nu is het normaal en hebben we er trottoirs als bonus bij gekregen.

100 jaar terug wilde vrouwen ook mogen worden gekozen en gaan stemmen. Daar werd met enorm veel dedain over gesproken. Ze kregen gelijk.

1 maand geleden zagen we iets van 150 gele hesjes, waarover veel politieke partijen zeggen dat ze heel serieus genomen moeten worden.

1 week geleden zagen we 13.500 demonstrerende klimaat-koters. Nemen we hen dan minstens even serieus?

Martijn Vroom

Burgemeester

Standaard

Column: digitale sheriff

Deze week ‘mogen we weer’.

Elk jaar organiseert het Burgemeesters Genootschap 8 conferenties, waar 40 burgemeesters naartoe mogen. Elk jaar wordt daar dan een actueel thema behandeld. Mensen die er echt verstand van hebben gaan dan in gesprek met burgemeesters over het hoe en wat in de praktijk. Een keer was het thema ‘personen met verward gedrag’, een andere keer ‘polarisatie in de samenleving’. Dit keer ‘burgemeesters in cyberspace’.

Onder meer staat de vraag centraal of burgemeesters ook de orde zouden moeten (kunnen) handhaven op het internet. Het eerste antwoord laat zich eenvoudig raden: “dat kan helemaal niet!”.

Want het internet is wereld wijd, wat het web betreft.

De burgemeester is ervoor om de openbare orde te handhaven, spraken we al in de 19e eeuw af. Inmiddels hebben we telefoon, televisie en ja, ook interwebs. Na diverse drama’s zoals Project-X en andere ordeverstoringen die online begonnen is het nu zaak om goed na te denken wat we met de digitale wereld aan moeten. Voor de kinderen van vandaag is er nauwelijks meer onderscheid tussen een whatsapp-gesprek en een hanggesprek op een hekje. Dus wie maakt dan nog het onderscheid als er in 1 van die twee iets misgaat?

Enzovoorts.

 

Martijn Vroom

Burgemeester

 

 

Standaard

Column: verward

Het is een sleets begrip geworden: “verwarde personen”. Vooral omdat veel mensen die erover praten amateurs zijn, zoals ik. Het gaat dan over mensen die zichzelf in de weg zitten vanwege hun verwarring, of mensen die een gevaar zijn voor zichzelf of voor anderen.

Soms wordt de term ‘verward persoon’ gebruikt voor mensen die vroeger ook wel gewoon zo gek als een deur werden genoemd. Of `gewoon´ dement. Of andere vormen van geestelijke aandoeningen, waar zonder hulp niet goed mee te leven valt. Officieel moeten we zeggen ‘personen met verward gedrag’. Dat is netter.

Die mensen helpen we waar we kunnen. De politie heeft haar handen vol aan het ‘oppikken’ van verwarde personen op straat. En dan gaat het dus van heel erg verward tot een beetje de weg kwijt.

Als er dan geen opvangplek voor ze is in bijvoorbeeld de BAVO kliniek, dan moeten ze tijdelijk de cel in. Dat is natuurlijk voor niemand goed. Maar op straat laten zwerven is ook fout. Ingewikkeld, ook voor de directeur van de gevangenis. Want wat moet hij doen? De gevangenis is geen kliniek.

Er wordt veel over gesproken, maar de juiste totale aanpak ligt nog best ver weg vrees ik.

Martijn Vroom

Burgemeester

Standaard

Column: smart

Afgelopen vrijdag mocht ik een middagje mee met een lokale ondernemer. Zoals u wellicht nog weet probeer ik dat minstens 1 keer per maand te doen. Dat is heel leerzaam voor mij, op allerlei onderwerpen. Het gesprek gaat namelijk als vanzelf ook over hele andere dingen dan ‘alleen’ het bedrijf. Zeker met ondernemers al langer op ons dorp hun bedrijf voeren.
Sinds vrijdag weet ik veel meer van auto’s dan daarvóór. Wat een naaf is, bijvoorbeeld.
Dank, gebroeders De Pee!
Komende week gaan we aan de slag met de eerste schets over het ‘hoe en waarom’ van United Smart Cities. We zijn nu bijna klaar met de evaluatie, waar ik al eerder over schreef. Aan de hand van een set van ongeveer 250 meetpunten zijn we door een afdeling van de Verenigde Naties geevalueerd op de Sustainable Development Goals (de oude Millennium doelen), maar dan met name vanuit een ‘smart’ (lees: ICT en data) perspectief. Met dat document in de hand weten we waar we staan en waar we mee aan de slag moeten.
Daarbij is de instemming en medewerking van de gemeenteraad, maar ook de hulp en denkkracht van lokale ondernemers natuurlijk onmisbaar.
Dus de hand moet aan de ploeg!
Martijn Vroom
burgemeester
Standaard

Column: recepties en zorgen

De afgelopen weken stonden in het teken van de nieuwjaarsbijeenkomsten. Onze eigen receptie was goed bezocht! Heel gezellig was het.

Inmiddels komen zoveel mensen daar naar toe dat we voor volgend jaar moeten bedenken of het nog wel past in het gemeentehuis.

Gelukkig hebben we in ons dorp plekken genoeg waar zoiets kan.

Het koor ‘Sega di canto’ verzorgde dit jaar de muziek. A-kapella zongen zij allerlei prachtige liederen, van een Sweelinck-psalm tot een champagne-lied van Rossini.

Opperknotter Jos de Nood werd Krimpenaar van het jaar. 

Ook namen twee burgemeesters afscheid: Kats ging van Zuidplas naar Veenendaal en Schoenmaker in Gouda gaat naar het COA.

U kunt zich ook daar voorstellen: lange rijen en hartelijke woorden. De nieuwjaarsreceptie van de Provincie was ook druk bezocht.

De Commissaris vroeg in zijn toespraak aandacht voor het verschil ‘met mij gaat het goed’ tegenover ‘…maar met ons gaat het slecht’.

Het gaat over het algemeen goed in Nederland, in Krimpen. 

Maar er is een groeiende groep mensen met grote schulden – zelfs mensen met werk zijn soms niet in staat om boven de armoedegrens uit te komen.

Dat is nogal wat.

Wij als gemeente én als gemeenschap moeten daar wat mee, in 2019.

Martijn Vroom

Burgemeester

Standaard

Nieuwjaarstoespraak 2019

Beste mensen,

Wat goed dat u allemaal gekomen bent! En met zo veel!

Een speciaal welkom en dank aan de mensen die ons veilig gehouden hebben, het afgelopen jaar. De politie, de brandweer, de mensen van de ambulance, maar zeker ook de mensen die in 2018 iemand hebben gereanimeerd. Voorafgaand aan deze bijeenkomst heb ik hen ontvangen en bedankt voor wat ze gedaan hebben.

Daarbij is het voor het slachtoffer niet altijd goed afgelopen. Dat is verdrietig. Maar onze dank voor de inzet van de burgerhulpverleners is er niet minder om. 

Wist u dat het rijden voor reanimaties voor de brandweer één van de belangrijkste “uitrukken” is in Krimpen? Ik dacht altijd dat dat overal wel zo zou zijn, maar het is in Krimpen meer zo dan in andere gemeenten. Dus ook op dat punt mogen we ze dankbaar zijn.

Wat de aanrijtijden van de brandweer betreft zitten wij in Krimpen wel goed. Gelukkig zit de kazerne op een logische plek in het dorp. Het onderste deel van Krimpen wordt het snelst aangereden door brandweer Capelle, maar die zijn nooit op tijd aan de bovenste kant van Krimpen. Ook springt onze brandweer regelmatig bij in bijvoorbeeld Ouderkerk en Krimpen aan de Lek. Mooi is dat.

Wat de ambulance betreft ging het vorig jaar niet goed met de aanrijtijden. En nadat de hele regio maatregelen had getroffen, ging het nog steeds niet goed genoeg in twee gemeenten: Krimpen en Maassluis. Daar zijn in oktober stevige woorden over gewisseld en de leiding van de Veiligheidsregio heeft daar heel goed op gehandeld. Allereerst heeft de ambulancepost Capelle een upgrade gekregen, zodat daar sneller een nieuwe wagen staat opgesteld, als de ambulance is opgeroepen. Dat zien we al direct terug in de opkomstcijfers van november en december.

En voor de lange termijn zijn we aan het onderzoeken wat de oorzaken van de opkomstvertraging zijn. Te vol geparkeerde krappe straatjes is er zo eentje. Maar of files op de N210 oorzaak zijn? Ze mogen er immers langs met sirenes? De brug gaat niet open als ze er aankomen. Kortom, onderzoek is nodig. Maar dat het echt serieus is opgepakt, is een goede zaak. 

2018 was in veel opzichten een bijzonder jaar. Met de verkiezingen kregen we een verschuiving in de gemeenteraad. Voor de onvermoede kijker leek het wel mee te vallen, maar het kwam uit op 4 totaal nieuwe wethouders en een grotendeels nieuwe coalitie. Vanaf dag-1 zijn zij, samen met hun collega’s, ambtelijk en in de regio, keihard aan de slag gegaan voor Krimpen. Voor iedereen spannend. Grote zaken zijn al opgepakt en deels zelfs al geregeld. College én gemeenteraad gaan in 2019 hard aan de slag voor Krimpen. En daarbij zullen we ook onszelf en onderling functioneren onder de loep nemen. Met de blik naar voren en naar elkaar. 

Op de Stormpolder zal een mega-klus geklaard gaan worden: het gif-terrein van onze oude energiemaatschappij gaat gesaneerd worden. Erg spannend, want er zit allemaal narigheid in de grond. Maar als dat klaar is, dan hebben we een mooie kans voor ontwikkeling van bedrijven die we graag in ons dorp hebben en houden. 

Extra bedrijvigheid gaat natuurlijk wel voor extra verkeer zorgen. Voor de komende tijd zijn de Grote Kruising en het onderhoud aan alle infrastructuur van de hele regio een grote uitdaging. Meer dan een jaar onderhoud aan de Van Brienenoord brug, langdurig onderhoud aan de Algera-brug en dan nog de grote kruising die helemaal opnieuw en anders moet. 

Dat gaat een hoop overlast geven. En een hoop kosten. En een hoop kansen geven. Voor hele lange tijd krijgen we – of we het nou willen, of denken dat we nog iets te willen hebben – de gelegenheid om aan alternatieve vormen van verplaatsen te wennen. Wellicht gaan meer mensen voortaan op de fiets naar de metro. Of zelfs naar het werk. Misschien gaan er wel NOG meer mensen met de waterbus, of met de gewone – saaie – bus. Of met elkaar in 1 auto. Of vormen die we nog niet nu hebben, zoals een veerverbinding extra ergens? Ik weet het niet. Samen zullen we zulke dingen gaan bedenken. 

Komend jaar gaan we ook aan de gemeenteraad voorstellen doen op het gebied van de United Smart Cities. Nu we als Krimpen de primeur hadden voor de audit en nu we het gidslicht zijn voor onder meer het CBS zullen we samen met inwoners en ondernemers de volgende stap gaan zetten. We zitten in een tijd van grondige veranderingen, en die moeten we samen het hoofd bieden.  

Net als met de jeugdzorg, de WMO en de zorg in het geheel. Daar zullen we met elkaar moeten bedenken wat we gaan doen. Zoals het nu gaat, kan het niet heel lang doorgaan. De rijksoverheid heeft in haar onwijsheid bedacht dat ze de bezuinigingen gelijk wel op maximaal kon zetten. Natuurlijk zijn wij als gemeente beter dan het Rijk. Natuurlijk weten en kunnen wij het beter. Maar het effect is dat nu veel meer mensen de goede zorg krijgen. Niet dat MINDER kinderen MINDER geholpen worden. 

Want zo goed kennen wij onze koters. 

Helaas kennen we ook een flink aantal jeugdigen op een andere manier goed. Samen met de jeugdzorg, kinderbescherming én de politie zijn we op koers om de drugsproblemen in Krimpen stevig aan te pakken. En laat ik helder zijn: 1 pilletje kopen van een dealer, dan houd je een drugsorganisatie in leven die ook banden heeft met mensenhandel, wapenhandel en witwassen. Onschuldig je 5 euro aan zo’n jochie op een scooter geven is er niet meer bij. Dan hoor je dáárbij. 

Klinkt stoer en hard, maar feit is feit. De verslaafde en gebruikende jongeren zullen we helpen. Maar dat heeft natuurlijk geen enkele zin, als ouders en scholen niet óók een streep in het zand trekken. Want als de overheid de enige opvoeder wordt, komen we uit in Noord-Korea. Dus: samen sterk. En waar nodig, dealers arresteren en woning sluiten. 

Zoals we allemaal weten is Krimpen een schitterend dorp. Gelegen tussen een mooie, lege polder en een volle, drukke metropool weten we allemaal dat een file met name de rij auto’s is tussen de plek waar je je brood verdient en de plek waar je woont. Want we wonen hier toch allemaal zó graag!

Krimpen is mooi. En Krimpen, dat zijn wij. 

Dat is de slotzin van dat ene filmpje, u kent het wel denk ik. En als niet: gauw even opzoeken op het internet. Dat filmpje is destijds gemaakt als onderdeel van onze poging om “Groenste Gemeente van Nederland” te worden. En u weet dat dat is gelukt.

Iedere Krimpenaar, en velen daarbuiten, weet hoe belangrijk het groen is voor onze levensvreugde. Hoe geweldig een ommetje door groene straten is, of langs het Waalplantsoen, of het Middenwetering-park, of dat mooie stuk groen bij de TenneT en de N210, waar de groenalliantie de komende tijd in gaat investeren. 

De natuur is van levensbelang. Voor ons voedsel, denk aan de bijen. Voor onze vreugde, denk aan de vogels en de vlinders. Voor onze rust. Last van stress? Ga eens hooien, met de mensen van ’t Zwaneneiland..! Moet je wel rustig beginnen, anders heb je nog dagen spierpijn – kan ik eerlijk toegeven.

Met veel dingen is het zo dat mensen best graag mee-doen. Er zijn meer mensen die zeggen “ja, leuk, ik kom ook wel even” dan mensen die zeggen “dit moet gebeuren, laat ik het dan maar doen”. Dat is nu eenmaal zo en dat is niet erg. Zo’n beetje 40 jaar geleden ging het slecht met de knotwilg in Nederland. Zelf vind ik dat één van dé symbolen van de Hollandse polder. Als je Krimpen aan de polderkanten uitloopt of fietst of rijdt dan zie je die mooie rijen wilgen staan, met af en toe een uiltje er in.

40 jaar terug werd in Krimpen het initiatief genomen voor een knot-ploeg. Nee, met een T, dus een KNOT ploeg. Door het goed en duurzaam onderhouden van de knot-wilgen werd deze mooie boom weer teruggebracht als veel voorkomende wilg. Tot op de dag van vandaag trekken meer dan 40 vrijwilligers er elke keer weer op uit om te knotten. 

Een jaar of 7 geleden werd het initiatief genomen om het Zwaneneiland weer een beetje op niveau te brengen. Want door het wat saaie onderhoud door de gemeente groeide er veel onkruid, bramen en ongewenst groen. Door de groep mensen, de “Vrienden van het Zwaneneiland” werden snoeischaar en sikkel ter hand genomen. Met mooi resultaat. En met minder berenklauwen, om maar wat te noemen…

Deze twee groepen mensen zijn van groot belang voor de Krimpense natuur. De naam die hoort bij deze initiatieven is een bekende van velen. Het betrekken van schoolklassen bij de natuur, zodat ze het niet alleen uit boekjes leren, het betrekken van de service-clubs,  noem maar op.

Zijn kompanen noemen hem de opperknotter. In hem eren we al die mensen die zoveel voor de Krimpensenatuur doen. Maar er is er één die er bovenuit steekt:

Jos de Nood.

Mag ik je naar voren roepen? Dan kan ik je de 28e Guldemont Oorkonde uitreiken, die hoort bij de titel “Krimpenaar van het jaar 2018” !

Standaard