Column: verzamelwoede

De afgelopen maanden is de brandweer erg druk met voorlichting. Aan de bluskant valt namelijk niet zo heel veel meer te verbeteren. De aanrijtijden, de technieken, het niveau van training, onze brandweer zit op het moment behoorlijk aan de top.

De grootste winst is nu te boeken aan het voorkomen van brand. Saai, als je voor het blussen bij de brandweer bent gegaan! Maar het doel is veiligheid, dus dat pakken ze met beide handen aan.

Voorlichting aan senioren heeft nu de prioriteit: ouderenorganisaties zijn actief betrokken bij ‘broodje brandweer’. Een leuke bijeenkomst, waar met foto’s uitgelegd wordt waarom twee stekkerdozen aan elkaar aansluiten gevaarlijk is. Dat olie op het vuur niet geblust mag worden met water. Dat in slaap vallen met een brandende sigaret levensgevaarlijk is. Dat stand-by staan van apparaten…enzovoorts.

Een andere gevaarlijke situatie is verzamelwoede. Steeds vaker schrikt de brandweer zich een hoedje als een woning stampensvol met oude kranten ligt. En dan niet een stapeltje hier en daar, maar helemaal vol. Levensgevaarlijk.

Kent u iemand die zijn of haar huis helemaal vol met spullen stopt? Op het bizarre af? Geef het door aan het Krimpens Sociaal Team. Misschien heeft die persoon meer hulp nodig, dan alleen even opruimen…

Martijn Vroom

Burgemeester

Advertenties
Standaard

Column: van verderop

Vroeger kreeg je pas een huis als je trouwde, en in die tijd werd er veel gebouwd in Krimpen. Dus ja, dan maar weg uit Charlois, waar we bij m’n schoonouders inwoonden.

We zaten voor mijn werk veel in het buitenland. Toen hij stopte met werken hebben we ons goed georiënteerd en zijn uiteindelijk neergestreken in Krimpen, een groen dorp tussen polder en stad.

Toen IS voor mijn man kwam, waren we bang dat ze hem zouden ronselen voor hun leger of dat ze hem in stukken zouden hakken. Toen zijn we gevlucht, via Beiroet.

Mijn man werd hier burgemeester en toen zijn we naar Krimpen verhuisd.

Mijn ouders kwamen uit Friesland, omdat er daar geen werk was en hier bij de scheepswerven wel. Zo zijn we hier gekomen.

Ik ben een echte Krimpenees. Al generaties lang wonen wij langs de IJsseldijk, ook toen het nog geen gemeente Krimpen was.

Allemaal verhalen van mensen die ik de afgelopen tijd mocht ontmoeten. Mooi he? Vraag uw buren eens naar hun verhaal? Dan vragen zij ook vast naar het uwe. Leuk, zo’n gesprek.

Martijn Vroom

Burgemeester.

Standaard

Column: verdwenen winkels

Na jaren van hard werken heeft het Streekmuseum wederom een prachtige tentoonstelling. Actueel, het thema: verdwenen winkels. Dozijnen winkels zijn met de jaren verdwenen. De opkomst van de supermarkten speelde daarbij een belangrijke rol en later de opkomst van de internethandel.

Tegenwoordig wordt er weer aan huis geleverd, met de busjes van supermarkten. Niet meer de melkboer met de kar in de straat. Of de SRV-wagen. In Deze weken is een mooie tentoonstelling aan ‘vroeger’ gewijd. Het is te zien dat er veel arbeid is gaan zitten in het verzamelen van mooie verhalen, schitterende foto’s en leuke gebruiksvoorwerpen. Een hakbijl, een melkbus, een bonnenboekje.

Natuurlijk is een supermarkt makkelijk. Maar ja. Een winkelcentrum met alleen supermarkten (en wellicht een bank) dat is niet veel soeps. Als de kleine(re) winkels – de slager, de bakker, de groenteboer enzovoorts – dreigen te verdwijnen, dan verdwijnt ook de sfeer alras. En kijken de mensen naar de gemeente. “Doe er wat aan!”.

Maar… brengt u daar dan handel heen? Koopt u daar spul? Zo nee, wat kunnen wij dan, als gemeente? Een mevrouw sprak me aan bij de tentoonstelling. Zij zei: “blij dat die kleine winkeltjes verdwijnen, supermarkten zijn veel fijner.”

Echt.

Ik ben maar even doorgelopen.

Martijn Vroom

Burgemeester

 

Standaard

Column: als je nooit spaart, waar heb je dan recht op?

Japie krekel kwam er zelfs mee in een film: als je nooit spaart, wat moet je dan als je oud bent? In Nederland kennen we een hoog voorzieningen-niveau. Te duur om altijd alles maar uit belastinggeld te betalen. Dus wat is het geval? We toetsen of je nog eigen geld hebt.

Als je eigen geld hebt, moet je dat eerst gebruiken, bijvoorbeeld als je bepaalde vormen van woningaanpassing of zorg nodig hebt. Aan de ene kant is dat eerlijk, want mensen die nooit konden sparen vanwege hun lage inkomen hebben ook recht op die voorzieningen. Aan de andere kant… waarom zou je dan sparen?

Iedereen weet dat zij of hij kans maakt oud te worden. Elk jaar worden de mensen ouder, gemiddeld. Maar niet vitaler: er komen op bepaalde leeftijd gebreken. Dus waarom zou je niet al op je 50e beginnen met voorsorteren? Waarom ga je in de voorfase van “ouder zijn” niet alvast in een levensloopbestendige woning wonen? Waarom moet de gemeente je huidige woning ‘opeens’ aanpassen als het niet meer gaat?

Lastig. En vraagt ook iets van de woningbouw(ers).

Maar toch. De discussie mag wat mij betreft wel gevoerd worden.

Martijn Vroom

Burgemeester

 

 

Standaard

Column: succes!

Deze week starten de eindexamens.

Een tijd vol stress en gedoe.

Iedereen veel sterkte en succes gewenst! Heel wat vervolgopleidingen kijken naar de cijfers die de komende weken behaald worden.

Gelukkig zijn er steeds meer MBO’s, HBO’s en universiteiten die snappen dat een leerling meer is dan haar of zijn eindexamen-cijfers.

Er zijn zelfs selectie-studies waarvan de toelating bepaald wordt voordat de eindexamens zelfs maar begonnen zijn.  

Wat opvalt is dat steeds minder kinderen kiezen voor techniek.

Steeds vaker denken ouders dat een kantoorbaan, bijvoorbeeld in de administratie of iets met rechten beter is voor hun kind.

Regelmatiger werktijden, minder vieze handen, enzovoorts.

Maar let wel: de toekomstige vacatures liggen niet zomaar op kantoor… als er érgens mensen nodig zijn is het wel in de techniek.

Zowel wat handen met een hamer betreft, als handen met leidinggevende kwaliteiten.

Of het nou een tafel is, of een schip, of het nou om elektrische draden gaat, of om buizen water, wie er een diploma in haalt krijgt een goede en goedbetaalde baan.

En al helemaal nu de verduurzaming van de woningen een grote vaart gaat krijgen.

Op 30 juni is een open dag bij veel Krimpense (maak)bedrijven. Komt u ook kijken?

 

Martijn Vroom

Burgemeester

 

 

 

Standaard

Column: Veteranen gezocht!

In de media heeft u al kunnen horen over de nieuwe veteranen-stichting. In Krimpen aan den IJssel hebben we een nieuwe stichting, die zich gaat bezighouden met de belangen van onze veteranen. Bijvoorbeeld door het organiseren van activiteiten waardoor veteranen elkaar kunnen ontmoeten. 

Ook gaan we aan de slag met ‘veteraan voor de klas’. Op die manier kunnen de kinderen op de basisscholen in Krimpen meer leren over en van de ervaringen van een veteraan. 

Zelf ga ik ‘gewoon’ door met m’n huisbezoeken: ik probeer elke week bij een veteraan langs te gaan voor een gesprek. Horen wat de ervaringen zijn. Elk kwartaal plaatsen we twee korte interviews in De Klinker, het magazine van de gemeente. 

Op 27 juni komt de Commissaris van de koning naar Krimpen om de website van de stichting te lanceren. Op die site komen de verhalen, uitleg over de missies waar ze heen zijn gezonden, enzovoorts. Die 27e juni is er een heel symposium met sprekers die zullen spreken over een aantal zaken die van belang zijn voor veteranen. Alle Krimpense veteranen zijn dus uitgenodigd en welkom! 

Er is alleen één probleem. We krijgen van het Veteranen Instituut alleen de adressen van de veteranen die zich daar zélf gemeld hebben. En dat is maar 1 op de 4. Dat zijn er 133 in Krimpen. Dus wellicht mis ik contactgegevens van 300 veteranen. Kent u een veteraan? Vraag hem of haar er alstublieft even naar. Bent u er zelf eentje? Als de uitnodigingsbrief voor 27 juni onbekend is, bent u toch welkom. Neem dan even contact op met de gemeente. 

Martijn Vroom

Burgemeester 

 

Standaard

4 mei: leer ze om soms even stil te zijn

Zonet waren we allemaal heel even heel stil.

Met alle mensen hier en op honderden andere plekken in het hele land. En op alle plekken waar Nederland vertegenwoordigd is, zoals op ambassades, leger-bases en marine-schepen over de hele wereld, overal waren Nederlanders even twee minuten stil.

Vandaag denken we aan allen die omkwamen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. In de mei-dagen van 1940, toen het net zulk prachtig weer was als vandaag. Soldaten die op de fiets sprongen, omdat de Duitsers Nederland wilden inlijven in hun kwaadaardige rijk.

Maar terwijl ze op hun fietsje, met hun 19e eeuws geweer, langs de pinksterbloemen fietsten, vlogen de vliegtuigen met parachutisten over hen heen en vielen de Duitse soldaten uit de lucht. En niet veel later vlogen de vliegtuigen met hun bommen naar Rotterdam om daar dood en verderf te zaaien.

De Duitsers regeerden Nederland en jazz werd verboden.

Abstracte kunst werd verboden.

Joden werden de zondebok.

Ze moesten dood.

Homo’s moesten ook dood.

Jehova’s ook.

Communisten ook.

Tijdens de bezetting kwamen heel wat Nederlanders in verzet. Soldaten vochten door vanuit Engeland, mensen gingen bij de ondergrondse om Joodse kinderen te helpen onderduiken, of jonge mannen die anders als slaven in Duitsland hadden moeten werken. Mensen bij het verzet brachten de Duitse forten in kaart en smokkelden die tekeningen het land uit.

En tegenover de pro-Duitse kranten zoals de Telegraaf werden kranten zoals Het Parool en Trouw opgericht. Allemaal illegale activiteiten, waar telkenmale de doodstraf op stond.

Een straf die vaak tot uitvoer is gebracht. Vele dappere mensen, jong en oud, man en vrouw, communist en koningsgezind, zijn afgevoerd met veewagons en dood gemaakt op uitermate efficiënte, grondige wijze in industriële doodskampen.

In Nederlands Indië was de Japanse bezetter zo mogelijk nog bruter, gruwelijker. In de strafkampen werden allerlei martelpraktijken uitgevoerd op Nederlanders van alle leeftijden. Maar nog het meest afschuwelijk werden de Molukkers behandeld door de Japanse bezetter. Tot aan de laatste snik trouw aan koningin Wilhelmina ondergingen ze gruwelijkheden waarover we tot op vandaag in Nederland te weinig hebben geleerd.

En ook na de Tweede Wereld oorlog zijn velen namens ons land uitgezonden op oorlogsmissie en daarbij gewond geraakt, of om het leven gekomen. Onlangs sprak ik een Krimpense veteraan die uit Nederlands-Indië terugkeerde, maar daar wel 1-derde van zijn hele groep heeft moeten begraven.

En een andere veteraan vertelde me dat hij de Indonesische kinderen van een heel dorp had ingeënt met medicijnen die eigenlijk voor het Nederlandse leger bestemd waren. De volgende dag waren al die kinderen onthoofd, omdat de Indonesische opstandelingen niet wilden dat de bevolking hulp aannam van Nederlanders.

Dan kom je als veteraan wel levend terug, maar ook beschadigd – voor het leven. Niet alle verwondingen zitten aan de buitenkant.

Zometeen gaan we langs de graven van Krimpense jongeren. Zelf zullen ze gedacht hebben dat ze al groot waren. Mannen, zelfs. Ze hadden nog niet bedacht dat ze grootvaders zouden worden, want ze gingen natuurlijk eerst de wereld veroveren. Eerst een mooie baan, dan dat leuke meisje trouwen..! Wie weet, een huis. Allemaal normale dromen.

Normale dromen die wij allemaal kunnen en mogen dromen, omdat we vrij zijn.

Jazz mag je luisteren.

Abstracte kunst mag je tentoonstellen, al zit er in de Tweede Kamer een partij die het alsnog wil verbieden.

Joden mogen er zijn, al is Nederland nog altijd geen veilig land voor ze.

Homo’s worden niet vervolgd, al neemt de acceptatie niet toe.

Dat zijn kwalijke zaken. Maar vrij zijn we wel om daar iets aan te doen.

We zijn zelfs zó vrij dat we kritiek mogen hebben op de mensen die de soldaten naar het front, of naar Nieuw-Guinea, Irak, of naar Bosnie hebben gestuurd. Die kritiek komt je in Nederland nu niet meer op een enkeltje strafkamp te staan.

Je blijft leven, zelfs als je oproept om de herdenking op de Dam te verstoren. In heel veel landen van de wereld is dat tot op de dag van vandaag een droom, zulke vrijheid.

Wie die vrijheid koestert, staat op de gepaste momenten stil.

En dan ben je ook stil.

Dus als we zometeen langs die graven lopen: vertel de kinderen van de mensen die daar liggen en vertel ze van de vrijheid. En leer ze om daar soms, heel even, heel stil van te zijn.

Standaard