Column: langzaam, maar zeker

De mensen die er verstand van hebben zeggen ons dat we de term ‘het nieuwe normaal’ niet moeten gebruiken. Althans, dat we – zeker als overheid – niet de indruk moeten wekken dat de situatie zoals die nu is, de normale stand van zaken gaat worden.

Dat we meer naar een anderhalve-meter samenleving gaan is helder. Maar, zo is de gedachte, het bezoeken van ouders in een verpleeghuis of het zingen in een kerkdienst gaat weer – ooit, wanneer? – mogen. Zoals nu buitensporten in veel gevallen al weer mag, en de horeca de terrassen opent. 

Maar voorlopig is het niet normaal, nog. Als elke zieke 1 iemand besmet, betekent dat een capaciteit van 250 IC-bedden. En als je daar ligt, dat is afschuwelijk. Dus dan vechten 250 mensen voor hun leven, in isolement. Als iedere zieke 2.5 mensen besmet, hebben we het over 3500 tot 4000 bezette IC-bedden.

Exponentieel dramatisch.

Hoe we allemaal ‘meedoen’ met de adviezen van het RIVM en de regering, speelt daar een cruciale rol bij. Ik denk niet dat ik het beter weet dan zij. Mijn advies en dringend oproep is dus: hou vol.

Martijn Vroom

Burgemeester

Standaard

Column: Strafblad of niet?

De noodverordening die is afgekondigd in alle Veiligheidsregio’s is nogal wat. Op aanwijzing van de minister hebben de voorzitters van de Veiligheidsregio’s een tekst opgesteld waarin staat wat je wel en niet mag en moet doen in deze coronatijd. De voorzitter in onze Veiligheidsregio regelt hoe ‘we’ in Krimpen om gaan met de crisissituatie rondom COVID19.


Burgemeesters hebben de beschikking over het instrument noodbevel en de noodverordening. Het bevel is als iets NU ACUUT geregeld (verboden) moet worden. Een verordening regelt iets voor de langere termijn. Je hebt vaak iets meer tijd om de tekst op te schrijven.
Het overtreden van een noodbevel is een misdrijf. Dat is ernstig. Het overtreden van een noodverordening is een overtreding. Dat is minder ernstig. Maar omdat het afhandelen van de overtredingen op de huidige noodverordening gedaan wordt door het Openbaar Ministerie kan die overtreding wel degelijk leiden tot een aantekening op je blad. Een ‘strafblad’.

En dan is de vraag: wat betekent dat voor je Verklaring Omtrent Gedrag (VOG)? Voor je stage? Voor je carrière? Dat is niet duidelijk. Het is nu toch wel tijd dat de minister daar iets over zegt. Liefst in het voordeel van mensen die wellicht een overtreding begingen, maar daar toch niet met een ‘strafblad’ voor gestraft hoeven worden? De boete is immers al hoog genoeg van zichzelf?

Martijn Vroom
Burgemeester

Standaard

Column: Heidagen

Het gemeentebestuur, althans, het college van burgemeester en wethouders, is deze week twee dagen de hei op. In normale omstandigheden gaan we een paar dagen nadenken en discussiëren over de plannen van volgend jaar en daarna. Maar ja. Normale omstandigheden, wat waren dat ook al weer?

Dus hoewel we wel de begroting en plannen voor 2021 en de jaren daarop moeten maken, kan dat niet in een ‘leuke’ of ‘bijzondere’ ruimte. We kiezen altijd een locatie in de buurt, maar de ‘vaste’ plekken zijn niet in te richten op anderhalve meter. Dus we hebben onze retraite in het raadhuis. Ook een mooie plek, maar als je dagelijks in het raadhuis bent is het goed om hiervoor buiten de deur te vergaderen.

De kosten en uitgaven zijn hoger dan de inkomsten. We staan voor gigantische uitdagingen op het gebied van jeugdzorg, deelname aan werk, uitkeringen, handhaving, verkeer enzovoorts. Door de coronacrisis maken we kosten waar we nog niet van weten of we ze van het Rijk gecompenseerd krijgen. Toch staan we voor grote keuzes. Het moet, maar hoe? 

Kortom, genoeg te doen. 

Martijn Vroom

Burgemeester

Standaard

Column: Wat komt hierna?

Op dit moment bevinden we ons met z’n allen in een pandemie. De crisis die ‘corona’ heet is van ongekende omvang en impact. Heel langzaam, maar zeker, worden de beklemmende maatregelen versoepeld. Voor de een te snel, voor de ander te langzaam.

Maar dat we op een bepaald moment in een volgende fase terecht komen staat buiten kijf. We zullen naar een ‘nieuw normaal’ moeten, dat een andersoortig Krimpen zal betekenen. Om mij als burgemeester voor te bereiden op deze toekomst ga ik vanaf eind mei gesprekken voeren. Met diverse Krimpenaren; mensen uit de zorg, ondernemers, mensen in de politiek en bij de hulpdiensten. Mensen uit de kerken, van verenigingen en van scholen.

Uiteraard behartig ik geen individuele zaken of help ik formulieren invullen. Want, met alle respect, anderen zijn daar beter in dan ik. Wel wil ik graat weten hoe het met u gaat en wat de bijdrage van iedereen gaat of kan zijn aan de nieuwe toekomst. Krimpen maken we samen, immers. Dat gebeurt zeker niet alleen op het raadhuis.

Mijn uitnodiging aan u is: wilt u ook met mij in gesprek hierover? Mail u mij dan via gemeente@krimpenaandenijssel.nl

 

Tot snel!

Martijn Vroom

Burgemeester

Standaard

Column: Volhouden is moeilijk

Het is ongelofelijk knap hoe het onderwijs het lesgeven heeft aangepast aan de nieuwe omstandigheden. Het is indrukwekkend hoe de zorg en de hulpdiensten (van brandweer tot politie en van ambulances tot BOA’s) zich inzetten. De maatschappelijke initiatieven zijn letterlijk hartverwarmend en emotionerend.

Maar we worden het met z’n allen zat. Dat merk ik aan alles.Toch hebben

we nog een lange weg te gaan dus laten we elkaar energie geven om vol te houden! Houd moed, houd vol. Langzaam maar zeker krijgen we hoop op stapsgewijze versoepeling. Zeker rondom verpleeghuizen en begrafenissen is dit zó nodig, maarzover is het helaas nog niet.  

In meer en meer winkels is het echt te druk. Dat is een slechte zaak. We gaan daarover in gesprek met de ondernemers. Steeds meer signalen krijg ik ook over bepaalde groepjes jeugd: gewoonweg fout gedrag. Zoals het uitdagen van de politie, gebruik van drugs, het is her en der in Krimpen bar en boos. Dat moet anders. Ik doe dan ook via deze weg een klemmend beroep op ouders: laten we de langzame versoepeling niet op het spel zetten. Op de website van de gemeente staat precies wat mag en wat niet mag. Laten we elkaar daar aan houden.

Hou vol!

Martijn Vroom

Burgemeester

Standaard

Column: Herdenken en vieren

28 april 2020

 

Het is van groot belang om te herdenken en te vieren. Zo goed en kwaad als dat gaat. De Tweede Wereldoorlog heeft een gigantische impact gehad op ons allemaal. 

Er zijn onder ons mensen die er zelf bij waren. Die de oorlog hebben meegemaakt. Die een broer of zus verloren aan het oorlogsgeweld, of aan de hongerwinter.

Er zijn veel Krimpenaren die na de oorlog direct door gingen naar Nederlands-Indië om daar de mensen te beschermen tegen de opstand die plaatsvond onder de Indonesische bevolking. Ook die strijd, van politionele acties tot regelrechte oorlog, heeft diepe sporen nagelaten bij velen. Ook bij Krimpenaren.

“Nooit meer oorlog” is een hartenwens, een visioen. Maar dat we al zo lang vrede in Nederland hebben, dat is bijzonder. Daar mogen we blij om zijn.

Ik bedank de veteranen en soldaten die toen en sindsdien én nu nog steeds ons beschermen. Daarom leg ik op 4 mei de krans voor alle Krimpenaren. Daarom vier ik 5 mei thuis, maar toch samen met u.  

Aan ons de taak om de vrede in te vullen. Want vrede is meer dan de afwezigheid van oorlog. Laat elkaar vrij, steun elkaar, doe goed aan en voor elkaar.

Dan zijn we de offers waard.

Martijn Vroom

Burgemeester

Standaard

Toespraak Bevrijdingsdag 5 mei 2020

Dames en heren,

Jongens en meisjes,

Dit jaar zouden we groots en meeslepend vieren dat we vrij zijn. We herdenken het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog, 75 jaar geleden.

We staan dit feest-jaar stil bij de vrijheid die is bevochten door mensen die daarvoor grote offers hebben gebracht. We vieren dat we sinds 1945 weer in vrijheid leven, in het besef dat we samen verantwoordelijk zijn om vrijheid door te geven aan nieuwe generaties. Allerlei mooie activiteiten, de verhalen-bus, samen eten, vuur uit Wageningen, vandaag de bevrijdings-festivals, allemaal zijn ze niet doorgegaan. Dat is heel erg jammer. Maar toch moeten, mógen we vandaag stil staan bij de bevrijding. Bij vrijheid.

Gister stonden we stil bij de honderd-duizenden slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Bij de Joodse Krimpenaren die vermoord zijn, bij de mensen die omkwamen door honger, oorlogsgeweld enzovoorts.

Nederland werd op brute wijze bezet door nazi-Duitsland. Door soldaten uit heel veel landen werd de bezetter verjaagd. Die bevrijding betekende het herstel van onze democratische rechtsstaat. De rechten en vrijheden die daaruit voortkomen, zijn niet vrijblijvend.

Vrijheid zoals we die hebben, die geeft iedereen verantwoordelijkheid voor het behouden en het versterken ervan.

Vrijheid vraagt om onderhoud.

Om te mogen zijn wie je bent, moet je veilig zijn in je eigen huis, je eigen buurt, je eigen school, straat, samenleving. Ookal worden mensen ongemakkelijk van hoe jij wil zijn.

Om te mogen zeggen wat je wil, moet je niet bang hoeven zijn voor de dictatuur. De dictatuur van de klas, van de mentaliteit langs de lijn, van de zware stampende laarzen. Ookal worden mensen ongemakkelijk van wat jij wil zeggen.

Vandaag vieren we ook dat de Krimpenaren vrij zijn die uit oorlogslanden hierheen zijn gekomen. Hun aanwezigheid leert ons heel direct dat er veel plaatsen zijn in de wereld waar geen vrijheid is.

De onvrijheid van slaven in de mijnen, de onvrijheid van minderheden die onderdrukt worden, de onvrijheid van volken die hun eigen vlag niet mogen hijsen. Het houdt ons scherp: wij mogen meer dan zij, want wij zijn vrij.

Vandaag vieren we onze vrijheid.

En jazeker, volgend jaar zullen we naar alle waarschijnlijkheid wéér in vrijheid 4 en 5 mei meemaken. Maar het is ook verdrietig dat we nu al weten dat een aantal mensen er dan niet meer bij zal zijn. Dit jaar zouden we 75 jaar bevrijding immers ook zo groots en meeslepend vieren omdat de generatie die ‘erbij was’ nu zo oud is geworden.

Dat feest-jaar zou ons ‘dank je wel’ aan hen zijn.

Ons ‘wij weten niet hoe het was, maar het lijkt ons verschrikkelijk’. Het jaar waarin we extra stil zouden staan bij de verhalen, de foto’s en de spullen. Dat kan volgend jaar wel weer een keer, maar toch…

Dus bij deze: bedankt. Net als we tegen de veteranen zeggen: bedankt. En tegen al die mensen van hulporganisaties in de kampen en moeilijke landen, vaak nog tijdens of net ná een oorlog: bedankt. Vrijheid is immers meer dan de afwezigheid van oorlog en strijd.

Vrijheid is ook een werkwoord.

Vrijheid moet je in de praktijk brengen.

Zeker in deze ingewikkelde tijden van corona, van thuisblijven, afstand houden en van zorgen om de toekomst is het van belang om dankbaar te zijn. Al was het maar vandaag, bevrijdingsdag 5 mei twee duizend 20.

Dankbaar om wat ons gegeven is en dankbaar te zijn dat we anderen mogen helpen vrij te worden.

Dichtbij en ver af.  

Want wij zijn vrij.

Wij zijn vrij.

Standaard

Toespraak dodenherdenking 4 mei 2020

Vandaag herdenken we hen die vielen in de oorlog en allen die sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog vielen voor volk en vaderland. Het is raar om hier te staan met zo weinig mensen. Maar die vrijheid hebben we vandaag de dag niet.

We doen het er maar mee. Fijn dat u kijkt.

Omdat het dit jaar 75 jaar geleden is dat we bevrijd werden, zouden we dit jaar speciaal maken. De herdenking extra groot maken. De verhalen nog een keer extra goed vertellen en opschrijven.

Honderd-duizenden Nederlanders gingen dood in de Tweede Wereldoorlog. Velen stierven in de strijd. Nog meer Nederlanders stierven van honger, bombardementen, vernietigingskampen of als politieke gevangene. De beschuldiging door een buurvrouw “het is een jodin” was voor de nazi’s al voldoende om iemand te vernietigen. Om hele families uit te roeien.

In de mei-dagen van 1940 vielen de Duitsers ons land binnen. Een leger dat nog op de fiets naar het front ging, streed dapper maar kansloos. Ook uit ons dorp. Vier van hen vonden de dood.

Gerrit de Vries, 29 jaar oud, stierf in Millen Sint Hubert, op 10 mei 1940.

Ook Johannes Nobel, 28 jaar oud, stierf op 10 mei 1940 in Mill.

Jan Buijs, 19 jaar oud, stierf op 10 mei in Delft.

Jan Mourik, 30 jaar oud, stierf in Sint Oedenrode, op 12 mei 1940.

Maar ook de jonge Dirk van der Velden stierf door de nazi’s. Hij dook onder, maar nadat de burgemeester van Krimpen hem had laten arresteren werd hij afgevoerd naar Kamp Vught, waar hij dood ging.

Arie Cornelis van der Giessen, Willem Houweling, Cornelis Jongeneel, Jan Pieter Klomp, Boelo Koens, Jan Twigt, Teunis Otterspeer – hun namen staan op de steen, hier bij de begraafplaats IJsseldijk.Zij stierven door honger, dwangarbeid, door een kogel of uitputting.

Ook staan daar de namen van vier mensen die door de Duitsers vermoord zijn omwille van hun Joods-zijn, of ze dat nou echt waren of niet.

Cornelis Engelse: Toen de Duitsers verplicht stelden dat mensen met tenminste één Joodse grootouder zich moesten melden bij het Bevolkingsregister in het gemeentehuis, deed hij dat niet. Op het gemeentehuis schreven ze toch ‘jood’ bij zijn naam. Hij stierf inconcentratiekamp Mauthausen II.

Aan de Waalsingel woonde de joodseSelma van Reeuwijk geboren Hagens Na een hooglopende ruzie met één van de buren diende die buur een klacht in bij de politie. Zij werd naar kamp Auschwitz gestuurd en vermoord.

Adolf Moses werd in juli 1942 uitgeschreven uit het Bevolkingsregister van Krimpen aan den IJssel. In juli 1943 ging hij vanuit Westerbork op transport naar Auschwitz. Hij werd bij aankomst vermoord.

Zijn zusje Lea Dasberg, hun vader Julius Moses en hun moeder Elisabeth Fuld waren daar toen al vermoord. Hun oudere broer Morits Machiel werd in kamp Sobibor vermoord.

Tot slot Herrim Matzcinsky. Op zijn 19ezocht hij veiligheid in Nederland, omdat het in Oost-Europa te gevaarlijk was geworden. In maart 1943 is ook hij in Sobibor vermoord.

Er wordt gezegd dat een mens pas echt dood is als niemand meer aan hem denkt.Daarom is het goed en belangrijk dat hun namen vastgebeiteld staan. Daarom denken wij elk jaar op 4 mei aan deze mensen. En aan al die andere mensen die stierven vanwege de oorlog.

Want na de bevrijding in 1945 was er geen wereldvrede. Nederland was bevrijd, maar de strijd voor herstel kon toen pas goed beginnen. Er werd nog doorgestreden in Indië, waar ook vele Krimpenaren heen gegaan zijn. Daar hebben ze vaak verschrikkelijke dingen meegemaakt, die nog decennia lang een stempel hebben gedrukt op hun leven en dat van hun naasten.

Daarbij mogen we niet vergeten hoe de KNIL-soldaten namens ons land hebben gestreden. Wat hádden zij een betere behandeling verdiend, na hun komst in ons land…

En als we aan hen denken, moeten we ook denken aan alle volken op aarde die niet vrij zijn om hun eigen vlag te hijsen. Die niet hun eigen liederen mogen zingen.

Vrijheid is een kostbaar goed: wij mogen veel meer dan zo veel andere mensen.

Vandaag gedenken we in dankbaarheid ook al die verzetshelden en veteranen die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid en die van zo vele anderen. Strijd en inzet in de Tweede Wereldoorlog, in Nederlands-Indië, Nieuw Guinea, Bosnië, Cambodja, Afghanistan, Irak, Mali…, zo ontzettend veel landen!

Wij denken vandaag ook aan al die veteranen die wel terugkwamen, maar beschadigd van binnen. Soms pas decennia later kwamen, komen wonden aan de oppervlakte. Wat hebben ze daar soms onder te lijden, en hun naasten ook. Daar past ons slechts bewondering voor die moed. En een helpende hand, waar nodig.

Vandaag denken we aan de onvrijheid. Onvrijheid door stampende laarzen, door honger en geweld. Niet mogen zeggen wat je denkt. Niet genoeg te eten hebben. Moeten vluchten omdat de dictator je vader en je broer in zijn leger wil. Verhalen die we elke dag ook in Krimpen kunnen horen van onze Syrische dorpsgenoten. Het gebeurt vandaag de dag nog steeds, overal.

Door te herdenken, door stil te staan bij de slachtoffers die vielen en door stil te staan bij de offers die gebracht zijn en worden doen we recht aan onze vrijheid. We zeggen ‘dank je wel’ aan hen die ons deze vrijheid teruggaven. We zeggen: ‘wij zullen het waard zijn’. Want dat is vandaag de dag, vandaag op 4 mei 2020, van belang.

Vrijheid is niet gratis

Vrijheid is niet voor niets

Vrijheid is bevochten, voor ons. Door hen.

Wij gedenken hen en wij eren hen.

Dank u wel.  

Standaard

Column: De kindergemeenteraad

Door de coronacrisis gaan veel leuke dingen niet door. Of gaan anders, maar dan niet echt leuk. Verjaardagen bijvoorbeeld. Of school. Naar de bioscoop gaan. Voetballen. Allemaal dingen die we nu niet mogen doen op de manier die we willen.

Vergaderen met een heleboel mensen bij elkaar mag ook niet. En u zou denken, dat is toch ook wel lekker. Want wie vindt vergaderen nou leuk? Het zal u nog verbazen!

Het is belangrijk dat de gemeenteraad zo goed en kwaad als het lukt toch nog besluiten kan nemen. Via een schermpje elkaar ‘zien’ werkt wel, maar niet echt.

Ik mis de mensen: de raadsleden, de wethouders, de mensen van de griffie, de bodes, de techniek. Buiten de vergadering om is het namelijk ook gezellig. Dat is op een scherm anders. Dan gaat het toch ‘efficiënter’.

Wat écht jammer is, is dat de kindergemeenteraad niet meer bij elkaar kan komen. Dit jaar zitten in deze raad weer hele leuke, slimme en actieve kinderen. De bijeenkomsten die we tot nu toe wél gehad hebben waren heel goed. En leuk. Met ontzettend goede ideeën. Afscheid nemen gaan we natuurlijk nog wel doen, en ze bedanken. Maar dat is toch anders.

Tegen die tijd zijn ze geen groep 8’ers meer maar brugklassers.

Martijn Vroom

Burgemeester

 

 

 

 

Standaard

Column: Helaas…

(column van 13 april 20)

Het zijn roerige tijden. Het zijn ook stille tijden. Het is niet leuk, zo stil.

In de natuur hoor je de spechten beter en meer en meer trekken ook roofvogels de bebouwde kom in. Op zich leuk, maar de reden is niet fijn. Het is ‘corona-tijd’. We blijven zoveel mogelijk thuis en als we dan toch naar buiten gaan houden we afstand. Wielrenners hangen de fiets voorlopig aan de wilgen of gaan er hooguit in hun uppie op uit.

De lintjesregen gaat niet door, althans, niet vóór de zomer. We gaan er nog wel iets van maken, maar zonder mensen erbij. Ook de aubade gaat niet door. Net als de 4-mei bijeenkomst: geen muziek of dienst in de kerk vooraf, geen mensen op de begraafplaats. Ik zal een krans leggen en iets zeggen, maar u mag het alleen via de LOK of facebook volgen.

Op 5 mei ook geen vuur uit Wageningen, geen feest of diner met z’n allen.

Met Pinksteren geen Bloemetjesmarkt.

Allemaal dingen die niet doorgaan. Sommige activiteiten proberen we te verplaatsen naar een andere keer. Maar heel wat zal ook gewoon vervallen.

Helaas.

Maar we weten allemaal dat het om een goede reden is.

Samen sterk, tegen corona.

 

Martijn Vroom

Burgemeester

 

 

 

Standaard